Bazı kadınlar vardır; yaşadıklarını anlatırken sesi titremez, gözleri dolmaz. Çünkü onların ağlaması çoktan bitmiştir. Yangınları geride kalmıştır. Küllerini ceplerine koyup yürümeyi öğrenmişlerdir. Manipüle edilmek, insanın aklının yavaş yavaş elinden…
İnsanın kendine bakması, karanlık bir odaya girip ışığı açmamak gibidir. Ne kadar beklersen bekle, gölgeler hep önce gelir. Ben de uzun zamandır o gölgelerle aynı masada oturuyorum. Sessizlik çay…
İnsan ilişkilerinde en tehlikeli şey, açık bir düşmanlık değil; dostlukmuş gibi davranan o belirsiz yakınlık hâlidir. Çünkü sahte samimiyet, insanın üzerine sessizce çöken bir sis gibidir. İlk bakışta sıcak…
İnsanın kendine bakması, karanlık bir odaya girip ışığı açmamak gibidir; ne kadar beklersen bekle, gölgeler hep önce gelir ve ben de uzun zamandır o gölgelerle aynı masada oturuyorum, sessizlik…
Bir kadının kalbi kırıldığında, dünya önce sessizliğe gömülür. Sözlerin gölgesi omuzlarına çöker, bakışların ağırlığı ruhunun en kuytusuna iner. Bu sessizlik insana yıkım gibi görünür; yitirilen güvenin, eksilen sevginin, kopan…
İnsan ruhu bazen öyle karanlık bir yere düşer ki, ışığın varlığını bile sorgular hâle gelir. Sessizliği dinlersin; ama o sessizlik yalnızca yokluğun yankısıdır. İçinde fısıldayan sesler, bir zamanlar sana…
Bazen ruh, kendi yankısını bile duyamayacak kadar sessizleşir. Dışarıdan bakan biri bunun huzur olduğunu sanır, oysa içerde büyük bir boşluk, ince bir sızı vardır. İnsan kalabalıkların arasında yürürken bile…