Uzun bir yolda ağır ağır ilerleyen bir yük treni gibi geçiyordu hayatımız. Rayların üzerinde metal tekerleklerin çıkardığı ritmik sesler, zamanın durmaksızın akışını hatırlatıyordu bana. Trenin bacasından yükselen buhar, soğuk havada dağılıp kaybolurken, insanın aldığı her nefesin de bir gün tükenip gideceğini düşündürüyordu. Her durakta biraz daha ağırlaşıyor, biraz daha yükleniyorduk hayata. Sanki yaşam, omuzlarımızdaki yükü…

Vuslat; kavuşmak. Ama her kavuşma bir buluşma değildir. Bazı kavuşmalar vardır ki insanı insana değil, insanı kendi özüne götürür. Kalbin en kuytu köşesinde yıllardır kapalı duran bir kapının usulca aralanması gibidir. Uzun süren bir gecenin ardından ufukta beliren ilk ışık gibi… Sessiz, derin ve tarifsiz. Her adımın, her niyetin Allah’ın rızasına yönelmeye başladığında ruhunda ince…

Sen ki merhametin en saf hâli, ey sevgili,Geceler çölün bağrında fırtınalarla savrulurken,Fatma’nın başını okşar,Edebinden örtünü üstüne serperdin usulca.Zulme karşı dimdik duran iman,Senin en büyük kalkanındı.Bir tebessümünle aydınlanırdı âlem,Hüzün ise yüreğinin en derinine ok gibi saplanırdı.Ama sen,Teslimiyetin en güzel hâliyle yürürdün kaderine.İyiliğin vücut bulmuş hâliydin, efendim.Nefsinin oyunlarına asla yenilmez,Kırıldıkça kırmaz, üzülürken dahi üzmekten sakınırdın.Ağır sözlerin altında…

İnsan, daima en iyisine ulaşma arzusuyla yaşar. Enleri arar, zirveyi hedefler ve hayatını adeta bir şah mat mücadelesi gibi sürdürür. Estetik arayışı da bu içsel yönelişin bir yansımasıdır. Kendi mükemmelliğinin peşine düştükçe, yaratılanı değiştirme isteği ağır basar. Sahip olduğu fiziksel özellikleri beğenmemek, onu bitmeyen bir memnuniyetsizliğe ve tarif edilemez bir boşluğa sürükler. Böylece insan, elindekilerle…