O gece… Büyük bir kırgınlık ve boğulma hissiyle çıktım evden. Anneme doğru sürdüm arabayı ama bir anda direksiyon kırıp daha önce hiç gitmediğim bir semte doğru çevirdim. Bilmediğim sokaklarında dolaştım. Sonra caddeyi bulamadım. Kayboldum. Arabayı kenara çekip kaldırıma oturdum. Bir ferahlık gelmişti içime. “Var olmadığın bir evde, var olmadığın bir gönülde yaşamaktansa kaybolmak yeğdir,” dedim.…

Gecenin karanlığında ormanın ortasından geçen dar asfalt yol ikimizi de ürkütmüştü. Bir aksilik çıkar da bu ıssız ormanın ortasında kalırsak diye içten içe korkuyorduk. Hata benimdi; navigasyondan daha kısa görünen yolu seçmiştim. Hayatta kestirme yol diye yapılan tercihler ne zaman felaha çıkarmıştır ki  bu gün çıkarsın! Öfkeliydim kendime ama bunu dışarı vurup da Betül’ü daha…

Nihayet uyandı. Gecenin karanlığı ile seherin aydınlığı arasında sıkışmış gibi, dünya ile ahiret arası berzahta kıyameti  bekler gibi. Ne yapacağını biliyor da bilmiyormuş kararsızlığıyla.  İçinde bir şeyler çırpınarak uyandı. Eliyle boşluğu da zamanı da itebilse geriye, kendine yer açabilecek biraz ferahlayacaktı. Üzerindeki yorgana  güç yetirecek takat yok ellerinde. Hafifçe başını kaldırıp karısına baktı. Sırtını dönmüş…