Bazen ruh, kendi yankısını bile duyamayacak kadar sessizleşir. Dışarıdan bakan biri bunun huzur olduğunu sanır, oysa içerde büyük bir boşluk, ince bir sızı vardır. İnsan kalabalıkların arasında yürürken bile kendi içine düşer bazen. Ne bir ses, ne bir yüz o çukuru dolduramaz. Çünkü ruhun yalnızlığı, bedensel değil; anlamın eksildiği yerde başlar.
Yalnızlık, çoğu zaman bir kaçış değil, bir arayıştır. İnsan kalabalıktan kaçmaz; kendine ulaşmak için uzaklaşır. Ruh, dış dünyanın gürültüsünden yorulunca kendi sesini duymak ister. O ses, bazen geçmişin yankısı, bazen hiç yaşanmamış bir huzurun kokusudur. Kimse duymasa da o içsel konuşma, insanı var eden en derin diyaloğudur.
Ruhun yalnızlığı, görünmeyen bir aynadır aslında. O aynaya bakan, başkalarını değil kendini görür. Gözlerinin ardındaki suskunluğu tanır, kalbinin karanlık köşelerinde saklı kalan cümleleri bulur. Ve belki o zaman anlar: insanın en gerçek hâli, kimseyle konuşmadığı anlarda ortaya çıkar.
Bu yalnızlık, bir eksiklik değil; ruhun kendini yeniden şekillendirdiği sessiz bir odadır. Çünkü bazen kalabalıklar insanı dağıtır, sessizlik ise toplar. Herkes gülüyorken bile içinde bir ağırlık hissediyorsan, o ağırlık sana aittir; o, senin ruhunun sesidir.
Belki de yalnızlık, Tanrı’nın insanla konuşma biçimidir. Çünkü insanın içindeki boşluk, aslında bir çağrıdır; anlam arayışının yankısıdır. Ruh, ne zaman sustuğunu fark eder, o zaman gerçekten yaşamaya başlar. Ve işte o an, en derin yalnızlık, en büyük uyanıştır.
Harika bir direnç manifestosu
RUHUN YALNIZLIĞI – S.Aycan Göktaş
Yalnızlık bazen kendini bulmaktır. Harika olmuş iç sesimi dinledim sanki öyle içten kaleminize, yüreğinize sağlık …
İnsanın gerçek hali yalnızken ortaya çıkar , en derin yalnızlık, en büyük uyanıştır, okurken kendimi gördüm bir an.
Ağzınıza sağlık.
her cümlesi ruha dokunan bir sessizlik…
yalnızlığın bu kadar derin ve güzel anlatılmasına hayran kaldım
Çok güzel bir yazı olmuş. İnsanın gerçekten kendini dinlemesi ve kendiyle olan bağını koparmaması gerektiğini ayrıca bununla birlikte de kendisine olan saygısını da kaybetmemesi gerektiğini düşünüyorum. Bu yazıyı yazan Aycan hanıma teşekkür ediyorum.
Çok başarılı, okurken kendimi buldum sanki satırlarda, kelimelerin derinliğin de. Başarılarınızın devamını dilerim…
ruhun yalnızlığını kapatmak isteyenler için güzel bir çalışma… bazı yaralar sardıkça kanar. ama bu yazıyı okuduktan sonra yaranızın kabuk bağladığını hissediyorsunuz…
Tebrik ederim aynı duyguları paylaşıyorum. Sanki siz yayınlamadan içimdeki ses bana bu yazıyı daha önce okumuş gibi hissettim.
Okurken kendimi düşündüklerinizin içinde buldum, emeğinize kaleminize sağlık, diğer yazılarınızı merakla bekliyorum
Yalnızlık kalabalığın sustuğu yerde insanın kendini sesini duymayı öğrenmesi gibi. Ve sen bunu yaşayarak yaptın canım arkadaşım ışığınla parlayacağın bir yol olsun 🙂
tebrik ediyorum, sesizliğin diline başka bir bakış…yüreğinize sağlık.
❤️çok güzel olmuş
Harika olmuş bayıldım 🙂
Çok başarılı. Tebrik ediyorum 👏👏👏
En derin yanlizlik en büyük uyaniştirrrr.Son günlerde içimde yaşadığım cikmazligin.Anlatimi bu kadar güzel kaleme dökülürmus.Canim.Cok tebrik ediyorum💖💗