Acıyla sulananlar virane çiçekler olurlar. Çorak tarlalarda yeniden hayata bağlanan son umutlar… Sayısız imtihanlarla tabiri caizse elekten geçen insanlar tanıdım. Gözlerini hayatın günlerine yeni açmışken kızılcık şerbeti ile tanışan insanlar… Gözyaşı yerine gönül yaşı döken bağrı yanıklar.. Ağladıkça gönlünden damlalar fışkıran yine de hayata tutunanlar…Ömrün imtihanlar silsilesinde geçerken tevekkülün yamacında ve yeniden doğarcasına hayata tutunursun…

Gönlün kaldırımlarına konan tozları süpürüyoruz beraber. Yapraklar renk cümbüşüyle ferahlığı sunarken ruhumuza; gözlerin verilmesine ve görme yetisine şükürle ilerliyoruz dar sokaklarda. Hele ki dünya hengamesi gönül sokaklarını daraltmışken, ağzımızdan “af Yarabbi“ nidası çıkıverir. Sahi gönlün dar sokakları, Sahibini unuttuğu için mi dar olmuştu? Gönlün daralması, şikayetlere odaklanıp eldekinin kıymetini ötelediğimizden midir? Oysa gönül ne büyük…