Hayat akıp gider tıpkı su gibi. Akarken içine nice yaşanmışlıklar sığdırır. Acısı tatlısı, sabrı tahammülü, isyanı öfkesi ile. Hayal kırıklıkları veya sürprizleriyle. Su çok şeye misaldir edebiyatta ve güncel literatürde. Su gibi aziz olmak. Sudan sebepler. Aka aka su yolunu bulur. Sular geriye akmaz. Suyu bile ıslatmak, bir bardak suyu nasip oldu-olmadı gibi sözler manidardır…

Sanayileşme, Avrupa Birliği, kentleşme ve küreselleşme gibi yeniçağ düzenleri, birçok aşınmayı da beraberinde getirmedi mi? Maddeci anlayış, kapitalizmi, emperyalizmi, sömürgeyi doğurmadı mı? İnsanlar teknolojik gelişmelere rağmen yalnızlaşmadı mı? Tüm aşınmalar ruhsuzlaştırmadı mı dünyayı. Beraberinde gelen ahlaki erozyonla sosyal hayatlar da her gün, çözüntü içine girmekte. Toplumların hızlı bir şekilde değişen yüzü, ortalıkta değer yargıları adına…

Medyayı takip edin. Çevrenize şöyle bir bakın. Trafikteki insanların tutum ve davranışlarını izleyin. Çalışma hayatındaki tutum, davranış ve güvensizliklere bir bakın. Diğer bir insan en küçük hata yaptığında, kendisini azcık haklı hissedenlerin tepkilerini hele bir görün. Cinnet halinde olanını mı ararsınız, kavga dövüş çıkartanları mı? Kul hakkına girenleri mi ararsınız evini ocağını batıranları mı? Zulüm…

Madem ilkbahardaki doğum gibi kalamıyor insan, madem yaz mevsimindeki gibi gençlik misali mukavemetli olamıyor insan… O zaman; yaşlılığımızı yüzümüze vuran hazan günlerinin ölüme bir hsolmayan hazanatırlatma olduğu, gelecek olan kışla hayatın duracağının habercisi olan mevsimlere kulak verelim. Mevsimler bir kıssa ise şayet, bizim de alacağımız bir hisse vardır elbet! İklimlerin sürekli tekrarlanıyor olması bir hayat…

Altın kadar değerli olmasa da iktisat açısından kıymetli bir yatırım aracı olarak piyasa belirleyicidir. Ondan birikim de yapılır takı ve süs eşyası da. Geçmişte para birimi olarak da kullanılmıştır, bugün bir kazanç kapısıdır da. Elbette gümüş madeninden bahsediyorum. Sessiz bir asaletin, parıltılı ama gösterişsiz bir zarafetin adıdır o. Altın gibi bağırmaz, elmas gibi keskin değildir.…

Sınırsız bir boşluktur bazen. Karanlık bir sığınak kimisinde. Rengârenk bir aldatmacadır çoğunlukla da. Başını her kaldırdığında buluştuğun uçsuz bucaksız bir mekân. Bulutların ötesi. Dinginlik armağan eden mavilik atlası. Denizi andıran hırçınlığın aksedişi. Nelerimize şahit olmaz ki? Büyük bir göz gibi yukarıdan izler bizi. Çocukluğumuza, yaramazlığımıza tanıktır. Hırslarımıza ve kavgalarımıza şahit, anlamlı anlamsız yaşayışlarımıza da. İyilik…

Sadece başı dumanlı dağların derdi değildir kasvet. Dert küpü her omuzun üzerine düşmüş yüktür de aynı zamanda. İnsan, tek bir çizgi üzerinde yürüyen ya da bir şebeke hattının tek başına uzanmış hat teli de değildir. Adeta fiber optik kablo misalidir. Ya da topak halindeki yumağın dağılmış hali gibi. Bazen de bir dikenli tel topağının dağılmış…

Hayat bir mekteptir kâinatı koynunda taşıyan. Bir kitaptır bize nasıl yaşanılacağını okuyan. Bizim bize okuduğumuz değil, bilakis bize bizim kim ve ne olduğumuzu ve nasıl olmamız gerektiğini ifade eden…Doğduğumuz andan itibaren hangi rollerle denemiyor ki bizi? Önümüze koyduğu bu roller, hayat gerçeğini kavrayıp anlamamızı ve bu bilinçle yaşamamızı sağlayan sınavlar zinciri adeta. Belki de böyle…